نگارستان قلب دخترک خاموش و بس تاریک......طفلکش را سخت در آغوش میفشرد و راه طی میکرد

به پایی لرز لرزان و دل پر بیم

در این دهکده ماتم که بس وحشت فزا بود و بس ساکت

نه جنبنده , نه آدم ,  بس همه باد و درخت مرده و هرزه , که با هر جنبشش بر صورت دختر بزد گه

خراشي , گه برش.

آه چه دردي!.. آه چه دردي....

و چه طولاني رهي بود , راه سخت , راه بس پر سنگ و لاخ.

طفلکش بس سرد و بس ساکت , توانش را نبود بر نالش بر اشک.

دخترک گاهي به سختي پاي خيسش ز برفک هاي سرد را رها مي ساخت ز چنگال ريشه بي رحم از

تبار اين درخت کاج , کاج بس گستاخ که در اين سرماي وحشتزا , در اين دهکده ماتم , قد علم کرده چه 

راست! ....دخترک اما ديدگانش خيس اشک و خون , دلش پر بود ز رشک, رشک ايامي گرم , رشک

آلونکي زيبا که دارد مهدي از براي خواب طفلش...طفلکش را مي فشرد و بغض ميکرد...

ساعتي چند راه کج کرد... بي پناه , پر غم , بر نشست و دمي آسود و سرما بس که مرگ آور بود و

خواب آور به سان خواب آهو بچگان در فصل سرد ,  ببردش در دل رويا و او ديد چه رويايي!...چه رويايي!

طفلکش بس شاد و بس سرمست, ميکند خنده به ناز در کپر (آلونک) , در مهد (گهواره) و مي بالد و بر

ميخيزد! دخترک بس شاد و بس مسرور و چه بي غم طفلکش را داشت مي پروراند آرام و چه گرمايي!

چه گرمايي!... بس که داغ بود و بس سوزان گذر کرد از در رويا و آمد در اين دهکده ماتم به دست دخترک

تا که بيدارش کند از خواب..دخترک شاد ز رويا اما با دلي پر ترس از اين تاخير , راه طي کرد ز نو...مدتي

چند گذشت تا رسيدش به سر منزل مقصود , کپر بود روزگاري اما شده ويران حال! آري اين منزلش که

مي ديد هر روز به خواب که در آن بود مهدي از براي خواب طفلش,  چه ويران و چه سرد افتاده و ديد از

پس دوستاني بي فهم, بي فهم رويا که نشان مي دادند با انگشت راهي سخت آسان, منتها به کپري

ديگر که در آن هيچ نشان  از مهدي نيست از براي خواب طفلش. دخترک اشک ها ريخت ز نو از براي کپر

ويران شده با تاخيرش...در دلش اما نوري است به هواي کپري بس دور با راهي سخت که در آن هم

مهدي است از براي خواب طفلش. مهدش اما نيست به زيبايي آن ويران شده اما عاقبت طفلکش در آن

بس راحت است و شاد.... دخترک خوشحال ,  ره نو را که به ذهنش تابيد چون نور سحرگاهي باز ميگويد

از براي دوستان...دوستان بي فهم نشان ميدادند باز آن کپر بي مهد.

دخترک اصرار ...ديگران انکار

دخترک گريان ,با اصرار, داد ميزد نمي خواهم کپري بي مهد از براي طفلکم...آن ديگران, کور ز روياي 

گهواره باز مي گفتند کپر بي مهدشان بس چه نزديک است به اين ويرانه اما آن دگر بس دور!

دخترک اصرار .... ديگران انکار

دخترک فرياد آخر اين طفلک معصومم را مهدي لازم است تا ببالد در آن , بياسايد!

طعنه ها آغاز!..چه تاخير تو بود که ويران ساخت کپر زيباي  با مهد ديارمان ! چه کردي در ره!!؟

دخترک فرياد که زورم را همين مقدار , توانم را همين بود!

به پايم تاول است اکنون و بر صورت خراش است حال!

و آنها طعنه و نيش که نه بيش از اين بود تو را زور و توان!

اينک اما تو و طفلت بپوسيد درآن  ره که ما امر کنيم!!!

پی نوشت: براي سهراب شهيد راه سبز

من مي‌بينم
من مي‌بينم،
و سرانگشتم را كه به تاراج مي‌بريد
با پلكم مي‌نويسم
با مژه‌هايم نقاشي مي‌كنم
با تكان سرم
سرودي مي‌سازم
پلنگي آرام بودم
پسرانم را خورده‌ايد
با چرمينه‌اي از پوست‌شان
برابر من راه مي‌رويد
چمداني پرم
كه تحمل هيچ قفلي را ندارم
شيپوري از ياد رفته‌ام كه همهمه‌اي ‌شنيدم
و از هيجان نبرد
بر خود مي‌لرزم

(شعر از شمس لنگرودي)

                                                                   خدا داند که من براش میجنگم

                          دلم تنگه برای یافتن او

                                                                   کجا رو من کنم واسش کندوکو

                         عزیز ناز و خشگلم کجایی؟

                                                                  تا کی میخوای پشت پرده بمانی؟

                         خانه من , ویران شد از غم تو

                                                                 دلم شکسته  , از مهر کم تو

                         دلم شکسته , حال , بزن تو پیوند

                                                                  زخم دلم رو با یه ذره لبخند

                         گنج طلایی , ای امید قلبم

                                                                  برای تو مثل کبوتر جلدم

                         می خوام بیام خیلی سریع به خونه

                                                                 راهم و بدجور گم کردم , کو لونه؟

                          کجا روم تا برسم به خونه ؟

                                                                تا اون زمون مهرت به دل می مونه

                          خدا کمک کن که نمیرم الان

                                                               خدا زیادی تنگه وقت و زمان

                       هوا سرده من هیچ امید ندارم

                                                               یاد تو هست همیشه در کنارم

                                                                                          مرداد ۸۷

آی...

خدایا .....شماره مسلمین از میلیارد هم گذشت....حالا بگذریم که چه قدرشون شیعه اند

خدایا حداقلش ۷۰ میلیون شیعه که فقط تو ایران خودمون هست....۷۰ میلیون منتظر

تو زمان کدوم امامت اینقدر شیعه بود...تو زمان کدوم امامت اینقدر عاشق بود....

شب تولدش , شب شده روز , از بس چراغونی کردند...قند مردم رفته بالا از بس شیرینی و شربت خودند

خونه به خونه شربت میدن...سر هر کوچه شکلات میدن ....وای .....و اون چراغونی ها که هرسال قشنگتر از پارساله ...شربت توی یه دستت , شیرینی توی دست دیگته , نگاهت به لامپهای رنگ و وارنگ دلت پر میکشه و نیت میکنی ...توی دلت یه داد بلند میکش( که اگه از گلوت خارج میشد بند دل آسمون پاره میشد) میگی خدایییا هنوز نیومده شب تولدش مردم از خوشحالی رو پاشون بند نیستد ...به همه مقدسات بند نیستند , وقتی بیاد براش چیکار میکنند...امشب با دایی رفتیم سینما , تو راه برگشت دیدیم راه یه خورده بسته است...دیدیم آره دارن شربت و شیرینی و شکلات میدن . هموشون مال یه خونه ساده بودند , سه نفری دوره ماشینو گرفتن یکی شربت یکی شیرینی یکی شکلات.....پسره میگفت هرکی از این کوچه رد شه حاجت میگیره .اینقدر خوشحال بود که اینگار شب عروسیشه , می گفت اينم سهم بروبچ نيروهوايي و تهران نوه.....                                      

 بخاطره تاریکیه سینما سردرد داشتم , یه چشم به چراغهای رنگارنگ ,  یه چشم به شربت که نریزه و با یه نیت , یه قلپ از شربتو سرکشیدم ...دیگه سرم درد نمیکرد...

مي سرايم براي تو :

تنها مانده ام اینک در درد فراق تو                                               بارآی مراد من در وقت بهار نو

در دوری و یاد تو جان را ز کف افتادم                                           حالا تو بیا جان ده در وقت بهار نو

عیسای شفا بخشی در ملجاء زشتیها                                       دل را تو جلابخشای در وقت بهار نو

درد جگرم حالی از درد دل افزونتر                                               بازآی و تو درمانبخش در وقت بهار نو

درمان مرضها را تنها تو دانایی                                                   شافی تو بیا اکنون در وقت بهار نو

آتشکده قلبم تنها تو توانی کشت                                              بشکن بت بتخانه ام در وقت بهار نو

زنگار دل و روحم فکرم ز بدن پراند                                               پالای دل زشتم در وقت بهار نو

بستان غم درد را با یاد تو خشکاندم                                          بکار تو بذر عشق در وقت بهار نو

زخم دل دردمندم تنها تو دانستی                                              مرهم بگذار بر دل در وقت بهار نو

اي يوسف گمگشته اي نرگس زيبايم                                                          آراي جهانم را در وقت بهار نو

مرداد ۸۷

--------------------------------------------------------------------------------

حالم گرفته بود وچشمانم خيس                 دل ز اضطراب صبحش ريش ريش

 گفتم خدايا بده آنچه شايسته است            بر من مسکين همان بايسته است

 گفتم خدايا گر منم ناشايست                     لطف تو است بر من بد شايست

 گفتم واقفم که منم نااهل                         لطف تو است بر من نااهل , اهل

شايسته است که کرم کني بر من              معبود من نظر کني برمن

بر من گناهکار مشکين رخ                          تا شوم نزد تو عابدي ماهرخ

گفتم الها به حق مولا زن                            به حق پاره ي رسولم تن

عرضاني بدار آنچه را بهتر است                  بر من مسکين همان لايق تر است

من در آن حالت خواب و خمار                     شنيدم صدايي پر طنين , بي غبار

گفت اي دختر گلشيفته                             عقل و فکرت از بدن بگريخته

من شفاعت ميکنم در حال تو                     مي گشايم من گره از کار تو

چه , منم آن گرامي دخت ارض                  چه , منم درمان هر درد و مرض

گرچه تو بدعهد بودي , بي وفا                    هان , منم آن شافع و با صفا

حضرت حق فرموده تا درمان کنم               بند پيچيده به کارت وا کنم

بانو سخن مي گفت با من دلنواز                 با من بد با لطف و پر سوز و گداز

چشمهايم بسته شد آرام ونرم                  صبح شد , صبحي زيبا و گرم

دل من آرام بود و قلبم مسرور                   کارها روبه راه بود و من مشعوف

بند گشاده شده بود از کارم                        گرهم باز شده بود از حالم

اشک شوق حلقه شده در ديده ام             در شب قدر خواب حقي ديده ام

تيرماه ۸۷

در جهان هیچ کسی نیست که بی دوست کند زیست. بلی , با مدد دوست ,اگر خوشدل و خوشخوست ,اگر صادق و دلجوست ,همه کار تو نیکوست. ولیک همه کس دوست نمی باشد و بس دشمن مکار که گرگیست ستمکار و چو بره پروار, کند جلوه در انظار .از این روی بر آن باشی که خود آدم خود را بشناسی و ز فکرش بهراسی که به ناگاه , چه یک دشمن بدخواه, سر راه ,برایت نکند چاه. غرض, جان من ای دوست, ازآن دشمن جانی که بود دوست نما, بگذر و دوری بنما ,تا که نیفتی شر و شور کنی از سر خود دو صد رنج و بلا را.

بچه موشی سحر از لانه سر آورد و به هر سوی نظر کرد . خرامان شد و رقصان شد و شادان شد و چون به هر گونه روان, خنده زنان ,عشوه کنان, گشت مصاف به خروسی که چه رخسار عبوسی  و صدای خشنی داشت .چون آن موش چنین دید, بلرزید  و از آن هیبت و آن صورت وآن شکل و شمایل بهراسید و ترسید و بجنبید کز آنجای گریزان شود و دررود از دست خروس و نشود ناظر آن منظره  و نشنود از حنجره او دگر اینگونه صدا را.اندر آن حال که میرفت سوی لانه خود, دید یکی گربه طناز که بنشسته به صد ناز ودهان را چو کند باز صدایی خوش وممتاز از آن دید و به به! که چه رویی و چه مویی و چه آواز نکویی و چه مئویی  چه مئویی! غرض این موش از آن گربه خوشش آمد و شد گرم تماشای جمال وی و محو خط و خال وی و شکل و سر و یال وی و چون رفت سوی لانه چنین گفت به مادر: که من امروز به ره جانوری موذی و بد منظر با گردن افراخته دیدم که صدای خشنی داشت. ولی در سر راه دگری چشم من افتاد به حیوان قشنگی . بدنش گرم, پر از موی بس نرم, به هر دست و به هر پا دو سه پنجه مقبول , بسی خوشگل و شنگول , چه گویم که تو باورنکنی تا که نبینی به دو تا چشم خودت آن تن و دست و سر و پا را. مادرش گفت : دریغا که تو ناپخته و کم عقل و جوانی و ندانی که همان جانور موذی و بی ریخت که در چشم تو لوس است و بسی زشت و عبوس است, خروس است که بسیار ملوس  است و همان اوست که با ماست بسی دوست. ولی آنکه به چشم تو قشنگ آمده است اوست همان گربه بدذات , همان مایه آفات , همان اصل مکافات,  که شد قاتل بابات. از این سنگدل لات مشو غافل ومیکوش که با معرفت و هوش دو تا چشم و دو تا گوش کنی باز, کز آغاز ز سر پنجه او رنجه نگردی و به ناکام نیفتی به توی دام و به ناحق نخوری لطمه این موذی بی شرم وحیا را! 

مادر این گونه بسی گفت ولی حیف که نشنفت از او بچه بی عقل و به دل گفت که این مادر من عقل ندارد که کند بیهوده تعریف و یا کند بیهوده تکذیب . از این رو به دلی شاد, ز نو راه بیافتاد و برون کرد سر ز لانه و نزدیک شد از چهل بدان گربه مکار و ستم پیشه و خونخوار و بنا کرد به دور و بر او گشتن و بشکن زدن و عشوه نمودن که به ناگاه ,همان گربه خونخوار که میکرد چنان ماه به پیش نظرش جلوه ,ز جا جست و دو بر از عقب موش و برد چنگ به پهلوش و گرفتش وسط پنج خود, موش نگونبخت ,در آن مهلکه سخت ,گرفتار و زبون, غوطه به خون میزد و میگفت دریغا نشنیدم سخن مادر غم پرور خود تا نخورم لطمه این ظالم مظلوم نما را.  

همیشه از خدا خواسته هایی داریم ...موقعیتهایی رو توی رویاهامون تصور میکنیم و از ته دل آرزو میکنیم که خدایا این حاجت منو بده ...خدایا اگه بشه چی میشه! ولی آیا خواسته های ما از اوستا کریم خواسته واقعی ایست یا اینکه خودمون با کمی تلاش میتونیم بدست بیاریم..آیا توشه ای برای آخرتمون میشه یا هیزمی برای فردا؟....

از خداوند خواستم درد را از من بگیرد.

خداوند گفت نه.

وظیفه من نیست دردت را از بین ببرم. تو خودت باید دردها را رها کنی.

از خداوند خواستم فرزند معلول مرا شفا بخشد.

خداوند گفت نه.

روح فرزندت سالم است جسم هم موقتی است.

از خداوند خواستم به من بردباری عطا کند.

خداوند گفت نه.

بردباری حاصل فرعی آزمایشات سخت است. اعطایی نیست بلکه باید آن را به دست

آوری.

از خداوند خواستم رنج را از من بگیرد .

خداوند گفت نه .

رنج شما را از جاذبه های دنیایی دور میکند و به من نزدیک.

از خداوند خواستم روحم را تعالی بخشد.

خداوند گفت نه.

شما باید خودتان رشد کنید و من به شما شکل می بخشم که بارور شوید.

از خداوند خواستم همه چیزهایی که موجب لذت بخش بودن زندگی میشود به من

بدهد.

خداوند گفت نه.

به شما زندگی می دهم تا از همه چیز لذت ببرید.از خداوند خواستم به من کمک کند

دیگران را همان قدر دوست داشته باشم که او مرا دوست دارد.

خداوند گفت هان... سرانجام سر عقل آمدی.

از خداوند خواستم برایم دوستانی بفرستد.

او شما را فرستاد... 

  یک سار شروع به خواندن کرد....اما مرد نشنید.

  فریاد برآورد "خدایا با من حرف بزن"

  آذرخش در آسمان غرید.....اما مرد گوش نکرد.

  مرد به اطراف خود نگاه کرد و گفت "خدایا بگذار تو را ببینم."

 ستاره ای درخشید....اما مرد ندید.

مرد فریاد کشید "یک معجزه به من نشان بده"

نوزادی متولد شد....اما مرد توجهی نکرد.

پس مرد در نهایت ناامیدی فریاد زد "خدایا مرا لمس کن و بگذار بدانم که اینجا حضور داری"

در همین زمان خداوند پائین آمد و مرد را لمس کرد.

اما مرد پروانه را با دستش پراند و به راهش ادامه داد.